Alışkanlıklarımızın Ötesindeki O Sessiz Anlar

Merhaba sevgili okuyucularım. İzmir’in bu sakin bir akşamında, yine kalemimle sizlerle buluşuyorum. Bu blogum, benim için sadece bir yazı defteri değil; onlarca yıl süren bu hayat yolculuğumun, bazen de sadece arada bir nefes aldığımız o küçük, ama hayati molaların kaydı. Evlilik dediğimiz bu uzun maratonun, bazen büyük fırtınalarla değil, çoğu zaman en sönük, en sıradan detaylarla sürdüğünü fark ediyorum. Ve bu sıradanlık dediğimiz şey, en çok da bizi sınayan, en çok da bizi birbirimize kenetleyen şey oluyor.

Bizim gibi on yılı aşkın süredir beraber olan çiftler için "romantizm" kelimesi, gençlik dönemindeki o telaşlı, her şeyi ilk defa keşfetmenin heyecanıyla eş anlamlı değildir. Hayır. Bizim romantizmimiz, mutfak tezgahının üzerindeki o unutulmuş çaydanlıkla, birlikte geçirilen o uzun, sustuğumuz akşam yemekleriyle, birbirimizin kusurlu alışkanlıklarını artık birer ritüel olarak kabul etmeyle vücut buluyor. Ve bu ritüellerin her biri, bilinçli ya da bilinçsiz olarak, iletişim becerimizi test ediyor.

Küçük Detayların Büyük Yankıları

Bazen düşünüyorum da, en büyük çatışmalarımız, büyük olaylardan doğmuyor. Bir süpernova patlaması gibi gösterişli bir tartışma değil; aksine, birikmiş o ince, göz ardı edilen toz zerrecikleri gibi ortaya çıkıyor. Örneğin, ben evdeyim, eşim işte. Gün sonunda eşimin omuzlarımdaki gerginliği görüyorum. Benim için o günün sonunda yapılması gereken basit bir eylem vardır belki: "Bugün nasıldı?" diye sormak. Ancak o gün, her iki taraf da kendi zihinsel yükünü omuzlarında taşıyor ve bu basit sorunun tonlaması, o günkü yorgunluğun filtrelerinden geçiyor. Eğer tonlamayı doğru kuramazsanız ya da karşı tarafın o günkü ruh haline tam olarak adapte olamazsanız, o soru basit bir merak ifadesi olmaktan çıkıp, "Senin günün benim için önemsizdi" gibi bir yargıya dönüşebiliyor.

Bu farkındalık, bence evliliğin en değerli dersidir. Buradaki ustalık, büyük olayları yönetmek değil; bu küçük, mikro düzeydeki etkileşimleri sürekli olarak ince ayar yapmaktır.

Alışkanlıkları Değiştirmek Değil, Farkındalıkla Yaşamak

Bizim kuşak olarak bizim ilişkimize dair taşıdığımız en büyük yanılgı, "mükemmel uyumu" yakalamaktır. Sanki bir düğmeye basınca her şey mükemmel bir senfoni gibi çalmaya devam etmeli. Oysa hayat böyle değil. İlişkiler, sürekli olarak yeniden yazılan bir senaryodur. Ve bu senaryoda, bazen aynı replikleri, farklı duygusal tonlarla okumak zorunda kalıyoruz.

Benim bu süreçteki en büyük yardımcım, sabır oluyor. Ama bu sabır, pasif bir teslimiyet değildir. Bu, aktif bir dinleme halidir. Eşimin omuzlarını düşüp gelmesi, benim sadece dinlememi değil; aynı zamanda o düşüşün altında yatan sebebin ne olduğunu merak etmemi gerektirir. Ve bu merak, bazen o günün yorgunluğuyla bastırdığımız, "Benim böyle düşündüğüm gibi değil ki" diye geçiştirdiğimiz o ince ayrıntıyı ortaya çıkarır.

Öğretmen olarak her gün farklı bir bilgiye ulaşmaya çalışırken, bu evlilik yolculuğunda öğrendiğim şey şudur: En karmaşık konuların çözümü, en basit düzeyde, en derin farkındalıkla başlar. O küçük detayları görmezden gelmek, ilişkideki en büyük yatırım kaybıdır.

Umarım bu satırlar, sizin de bazen o "ne oldu?" dediğiniz sessizliklerin ardındaki gerçeğe biraz ışık tutar.

Sevgiyle kalın, Leyla